De 7 zonden van Selwyn Senatori
Branchenieuws
Foto Remko Kraaijeveld

De 7 zonden van Selwyn Senatori

Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen. De horeca kent vele verlokkingen. Aan welke van de 7 zonden maken wij ons schuldig? Deze keer in de biechtstoel: Selwyn Senatori, kunstenaar en illustrator. Zijn werk siert diverse horecazaken, waaronder (die van) The Harbour Club, Jaimie van Heije en Ron Blaauw. “‘Neem nou drugs, dan maak je tof werk’, zeggen ze dan. Maar dat maak ik al.”

Tekst Britt van Os  Foto’s Remko Kraaijeveld (onderin meer foto's)

IJdelheid
“Mijn grootste zonde. 2 keer per maand zit ik bij de barbershop en laat ik me compleet trimmen. Ook ben ik een ontzettende schoenen- en kledingfetisjist. Die ijdelheid heeft te maken met mijn Italiaanse roots. Als je mij met 10 euro de Zeeman in stuurt, kom ik er gelikt uit. Ik kan helemaal opgaan in wat met m’n stijl te maken heeft. Ik houd er ook van om mijn schoenen te laten poetsen en mezelf op te laten meten voor een goed gesneden pak. Zo weet ik dat mijn broekspijpen gesneden moeten worden op 15,5 centimeter. Mijn kleermaker zegt elke keer dat ik mijn voeten er dan niet doorheen ga krijgen. Maar dat lukt gewoon, elke keer weer.”

Woede
“Als ik boosheid verbaal niet normaal kwijt kan, ga ik schreeuwen. Met onsamenhangend taalgebruik dat niet is te onderbouwen. Mijn woede heeft vaak te maken met onrecht. Zo zie ik regelmatig dat mensen mijn werk een-op-een naschilderen. Vervolgens verkopen ze het. Je mag je best laten inspireren, maar kopiëren vind ik triest. Irriteert me flink. Wees gewoon eerlijk en oprecht. Anderzijds weet ik dat ik echt iets heb neergezet. Als mensen je gaan nadoen, hoef je niet meer achterom te kijken.”

Hebzucht
“Ik word nog steeds heel blij van moeilijk te verkrijgen schoenen die ik via via op de kop weet te tikken. Aan de andere kant heeft materiaal 0 waarde voor me. Vorig jaar was ik op Lesbos voor stichting Movement On The Ground en daar trok ik de vluchtelingen letterlijk uit het water. Met een gigantisch dure trui aan. Eén jongen was zwaar onderkoeld en het eerste wat ik deed was hem die trui geven. Ik kan dus makkelijk afstand doen van dingen, en vind het sowieso veel mooier om levenservaringen te verzamelen.”

Lust
“Ik heb een hoog libido, ben altijd gefascineerd geweest door vrouwen en ben een echte voyeur. Daar schilder ik dan ook over. Dat bevredigt. Toen ik op de middelbare school zat tekende ik weleens dames. Als ik die platen er nu bij pak, zie ik dat ik al die jaren mijn vriendin heb geschilderd (zij is deze zomer uitgerekend, red.). Het is bijna eng. Haar benen, billen en borsten vind ik imponerend. Verder zijn de dingen die om mij heen gebeuren eveneens een lust voor mij. Zo maak ik ook kunst van eettaferelen - zoals iets met kreeften, champagne of een fles ketchup - mode, dure auto’s, feesten en de stad.”

Gulzigheid
“Ik heb altijd behoefte aan meer, maar achteraf heb ik daar vaak spijt van. Dat geldt voor eten en alcohol. Ik gebruik geen drugs. Daar ben ik te angstig voor en ik denk dat ik mezelf daarin verlies. Ik zie soms echt de gekste dingen voorbijkomen qua gebruik, van injectienaalden tot lepels toe. Bizar. Met drank kan ik mezelf gedoseerd kwijtraken, maar ik weet dat dat met drugs niet lukt. Het wordt me weleens aangeboden. ‘Neem nou, dan maak je tof werk.’ Dan denk ik: dat maak ik al. Ik heb helemaal geen tijd om als een debiel stoned op de bank te liggen, ik moet gewoon schilderen.”

Jaloezie
“Ik heb altijd de arrogantie dat ik denk dat ik de enige kunstenaar ben en dat ik dus niet jaloers hoef te zijn, maar dat slaat natuurlijk nergens op. Ik kan ook jaloers zijn op mensen die voortdurend sterk in hun schoenen staan en goed kunnen presteren onder druk. Ik vraag me dan af hoe zij dat volhouden. Dat kan ik zelf namelijk niet altijd. Aan de andere kant ben ik onwijs blij met mijn leven. Het voelt alsof ik al met pensioen ben en alleen maar aan het hobbyen ben. Dat terwijl ik keihard werk.”

Luiheid
“Ik heb geen tijd om lui te zijn. Wel ben ik onder andere door mijn verzameldrang een enorme rommelkont: ik laat alles overal slingeren. Gelukkig heb ik mijn vrouw en assistente, zij ruimen alles van me op. En niet echt typisch luiheid, maar koffie! Die geeft mij namelijk niet alleen lichamelijke spanning, maar ook ontspanning. Koffie is voor mij maximaal genieten en daarom ook een rode draad in mijn werk: de Italiaanse percolators komen overal in terug. De hele cult eromheen vind ik trouwens niet interessant, dus van al die hipsters hoef ik niets te weten. Daarom heb ik ook een schilderij genaamd: I don’t really like your coffee. Iedereen zeurt ook zo over ‘de juiste kwaliteit koffie’. Pft. Die vind je in Italië voor 0,80 cent.”

Reactie toevoegen